در سوگ کامیار

قلبی که هیچ کس به درستی نمیداند چه بار غمی بر تار و پودش نقش بسته بود و یا شاید چه حجم از خوشی های کودکانه لبریزش ساخته بود. قلبی که بیش از یک قلب بود! یک یادگار هم میشد نامیدش! یادگار فروغ! آن زن عجیب با ابیات اساطیری اش که از تمامی زمان ها و فکرها و دوران ها هم فراتر رفت... زنی که در همین لحظه هزاران نگاه بر اشعارش دوخته شده و برای هر صواب و ناصوابی اعجاز واژگانش را شاهد می گیرند! آری... کامیار، فرزند آن زن بی همتا، پس از سالها غم هجران از پدری که بی شک سخت دوستش می داشت رفت تا دیگر بار روزگ